Alle jaargetijden hebben hun charme. Maar de nazomer heeft een speciaal plekje in mijn hart. Het is een periode met onverwacht zwoele dagen, waarin we nog geen afscheid kunnen nemen van de zomer, terwijl de belofte van het verval en het afsterven onmiskenbaar haar intrede doet. De natuur is duidelijk op haar retour, ook al zijn wij er niet klaar voor. Zij wacht op niemand.

Net als in de lente is het soms moeilijk om je kledingkeuze te bepalen. De vrolijke jurkjes zijn ’s ochtends knap fris, maar misstaan niet tijdens de felle opklaringen midden op de dag. Het is een tijd van contrasten, van teren op toekomstig vergane glorie en het met tegenzin verwelkomen van de herfst. De parallel naar een mensenleven is snel gemaakt. Niet schrikken, maar zo rond de veertig kondigt de nazomer zich voor het eerst aan. Terwijl je voor je gevoel op het hoogtepunt van je kunnen bent en volop in het leven staat, gloort vaag aan de einder het begin van jouw persoonlijke herfst. Het is opvallend hoeveel veertigers zich bewust worden van hun eindigheid.

Het lijkt een algemeen principe. Tot je 35e kon je je grenzeloos uitleven, maar nu zit je onwillekeurig toch op de wip. Ineens ga je nadenken over je sterfelijkheid. ‘Twee keer veertig is tachtig’. De rekensom van een mooie leeftijd komt spontaan in je op. En dat is niet het enige waar je over nadenkt. Want wat heb je tot dusver gedaan met je leven? Grote levensvragen dringen zich ongeduldig aan je op. En zo zie je veel veertigers in beweging komen. De let-go houding van de dertiger maakt plaats voor een manifestatiedrang waar je u tegen zegt. Meer dan ooit voel je dat je leeft. Met het einde voor ogen komt er onverwacht veel passie vrij. Verborgen dromen dringen zich naar de oppervlakte. Grote besluiten op het gebied van werk, relatie en leven tekenen zich af. De veertiger heeft haast. Hardlopen staat met stip op nummer één. De strakke lijven en rusteloze geesten jagen met ongekende energie. We nemen onszelf genadeloos onder de loep, al dan niet met behulp van coaches en therapeuten.

Gelukkig kent ook de persoonlijke nazomer vele zwoele dagen en nachten. Op die momenten vergeten we onze kwetsbaarheid en genieten met volle teugen van het leven. Het is een rijke tijd waarin we onze creatie actief vormgeven, nieuwe stappen durven zetten en steeds vaker de vreugde van het hier en nu ontdekken.