Mijn leven lang al ben ik bang voor passie. Bang voor de kracht. Bang voor het vuur. Bang voor de gulzigheid, het grenzeloze, het onberekenbare. Al heel jong besloot ik: ‘Nee, dat element wens ik niet in mijn leven.’ Daar had ik zo mijn redenen voor en ik moet bekennen dat, als ik iets wil, het over het algemeen ook gebeurt. Dus bracht ik iedere vorm van passie met een flinke dosis nuchterheid tot zwijgen. Genadeloos ontleedde ik alle magie in overzichtelijke onderdelen. En met resultaat: weg dreiging, weg risico, weg onvoorspelbaarheid. Zo bleef het leven overzichtelijk en veilig. De grijsheid die dit opleverde, verkoos ik te negeren. Wat ik pas later besefte: in deze jaren kostte het leven mij veel energie. Op sommige momenten sleepte ik me haast door het leven. Inademen kon een ware last zijn, nog maar niet te spreken van activiteiten zoals je leven vormgeven en geluk verwelkomen. Dat er een verband bestond, wist ik nog niet.

De mannen in mijn leven brachten sporadische oplevingen op het gebied van de passie. Maar o, zo gauw wist ik deze te smoren in een liefdevolle doch onvermurwbare deken van rationele aandacht.  Deze was op den duur dodelijk voor het samenzijn, zo bleek een aantal keren. In deze tijd miste mijn hartelijkheid een hart. 
Na een grondige persoonlijke schoonmaak ontdekte ik dat ik de passie dan wel had buitengesloten, maar dat deze mij omgekeerd zeker niet vergeten was. Voor het eerst van mijn leven gaf ik gestructureerd toe aan een diepere drang. Deze begon ik  steeds sterker te voelen nu ik schoon schip had gemaakt. De kracht van het woord en de lust voor het schrijven verwarmden mijn ziel en gaven mijn leven kleur.  En dat doen ze nog steeds: deze hartstocht maakt voorgoed deel uit van mijn leven.

En de liefde? Met de komst van mijn geliefde grijnzen oude patronen mij verlekkerd toe. Toch lijkt er iets veranderd. De huiveringen voor passionele verrassingen stoeien om het hardst met het verlangen naar samensmelten in hart, lichaam en ziel. ‘Help je me mezelf los te laten?’ hoor ik smekend van binnen. ‘Help je me af en toe vergeten wie ik ben en wat ik doe? Neem je me mee naar het paradijs, heel even maar? Jij weet de weg volgens mij nog wel. Ik ben de route een beetje kwijtgeraakt.’ Alleen deze gedachten al maken dat mijn bloed sneller stroomt. Ware passie.