Omdat het best eens de laatste warme zomerdag van het jaar zou kunnen zijn besloot ze nog een keer alles uit de kast te halen. Daarom liet ze het meeste juist in de kast liggen. Mini-mini-hotpants legden mijn bewonderende blikken op haar eindeloze kaarsrechte zongebruinde benen niets in de weg. Daarvandaan scande ik verder omhoog langs ultieme vrouwelijke vormen die haar ranke silhouet sierden. Lange blonde haren omzoomden een gezicht waar elke miss jaloers op kon zijn. Ze combineerde de onschuldige schoonheid van Doutzen Kroes, de brutale verleidelijkheid van Denise Richards en de 'doe alles met me wat je wil'-uitstraling van om het even welke pornoster. Haar ogen gaven prijs wat de bedoeling was van deze ode aan de verleiding. Ze zochten de ogen van bewonderaars om het vuurtje verder op te stoken.

Iets in de twintig zal ze geweest zijn. Ik kwam haar tegen op een voetpad langs de Vecht in een plaatsje in de buurt van Utrecht. Zij was lopend, ik op de racefiets. Ik deed het langzaam aan, fietsen mocht daar immers eigenlijk niet. Ze was niet alleen, naast haar liep een jongeman die in alles haar tegendeel was, type 13 in een dozijn. Spijkerbroek, T-shirt, alles even doodgewoon en onopvallend. Waarschijnlijk was hij degene die zich haar vriend mocht noemen, misschien wel omdat hij zo doorsnee was. Een geluksvogel die ze volstrekt willekeurig uitgekozen moet hebben. Een sufferd die moest dienen als alibi. Juist omdat ze 'bezet' was kon ze risicoloos zonder ophouden de volmaakte verleidingsact opvoeren. Zijn aanwezigheid verkleinde de kans dat haar tijd verspild zou worden met toenaderingspogingen die ze toch niet van plan was te beantwoorden. En hij was ook haar bodyguard voor het geval toch iemand zich zo gek zou laten maken het te proberen. Zij wilde de hele wereld uitdagen, flirten met alle ogen die ze wist te vangen met de hare, ontelbare hoofden op hol brengen, hormonen laten gieren met orkaankracht.

Bij mij dreigde een doorslaand succes. Wie weet wat er gebeurd zou zijn als ik ook te voet was geweest. Misschien was ik stokstijf blijven staan, mijn blik gevangen in de hare. Ze zou het laten duren tot het bewijs was geleverd van weer een geslaagde missie. Mijn steigerende mannelijkheid die zich machteloos als een gekooide tijger duidelijk zou aftekenen onder de stof van mijn dunne wielrennersbroek. Maar ik zou haar de weinige kleren niet van het lijf rukken, haar niet geven waar ze om vroeg. Haar strategie was waterdicht, die slome vriend, gewoon omdat hij bestond en erbij was, zou mijn dadendrang in de kiem gesmoord hebben. Dankzij mijn fiets ontsnapte ik aan dit onwaardige lot. Hoewel ik de macht over mijn benen kwijt was, gleed ik buiten bereik van de sirene doordat ik nog vaart had. Haar hongerige ogen moesten de mijne loslaten. Als een zombie fietste ik verder tot ik kilometers verder weer bij mijn positieven kwam.

Dat junglemeisje zoals schrijver Heere Heeresma het ooit uitdrukte, heeft ongetwijfeld ook andere talenten. Ze kan een talentvolle violiste zijn, een veelbelovend schrijfster, een begaafde natuurkundestudente. Maar haar ware roeping is een andere. Ze is een geboren lustobject.