De rolmodellen voor de vrouw beginnen steeds meer op godinnen te lijken. Mooi en sexy waren vrouwen idealiter altijd al; als dat alles was noemden we ze domme blondjes. Maar steeds vaker zijn mooie en sexy vrouwen ook nog eens succesvol en onafhankelijk. Een kledingmerk als Supertrash van de Nederlandse Olcay Gulsen, die zelf aan alle voorwaarden voldoet, richt zich exclusief op deze moderne jonge godinnen. De kleding maakt ze nog mooier en nog sexyer en benadrukt ook nog eens hun succes en onafhankelijkheid. Ze hebben de man nergens meer voor nodig, hooguit voor de lol en misschien ooit voor kids. Wat stellen mannen daar tegenover? Succes en onafhankelijkheid, dat is wat ze in een bijna voorbije fase van de  maatschappij op vrouwen voor hadden. Dat was hun Unique Selling Point (USP). Het maakte ze voor vrouwen mooi en sexy. Nou ja, alleen sexy dan, macht (lees succes en onafhankelijkheid) erotiseert, maar om een man mooi te maken moet meer gebeuren.

Voor zo'n hedendaagse godin voldoet een man die genoeg succes heeft om hem onafhankelijk te maken nog slechts aan minimumeisen. Aan een sexy uitstraling zal weer gewerkt moeten worden. Kleren maken de man, zo heette het vroeger. Maar kleren die zijn maatschappelijke positie uitdrukten en hem daarmee een sexy imago verschaften maakten niet alleen de man, ze verborgen hem ook. Ze verdoezelden dat er in het algemeen aan de man niet zo veel moois te ontdekken viel. Daarom hebben mannen nu dubbel te lijden van de wet op de remmende voorsprong. Ze zijn niet meer automatisch sexy, en mooi waren ze toch al niet. Zet een stel succesvolle mannen bij elkaar en het resultaat is een verzameling grijze muizen in grijze pakken. Hoe kan de man ooit uit de schaduw van de vrouw treden?

Er is een lange weg te gaan. De enige beauty-optie voor mannen was altijd spieren kweken. Hun schoonheidssalon heet krachthonk. Nog een bewijs dat manzijn tot nu toe een deerniswekkende worsteling met het begrip kwantiteit is. Het lijf is van nature al wat groter en breder dan dat van een vrouw, er groeit veel meer haar op en altijd ligt de bierbuik op de loer. Maar is dat dan een reden om kwantiteit gelijk te stellen aan mannelijkheid? Want wat levert het gezwoeg in de mannelijke schoonheidssalon op? De opgepompte 'pimps' uit hiphopclips! De van opgepompte bilpartijen en voorgevels voorziene 'ho's' aan hun voeten moeten suggereren dat het DE manier is om indruk op een vrouw te maken. Zou je sophisticated moderne godinnen werkelijk kunnen paaien met een zwaargespierde arm om hun frêle schoudertjes? Is het niet hoog tijd dat mannen het eens over een andere boeg gooien? Kwaliteit in plaats van kwantiteit!

Ik had hem al stiekem in een vorige bijdrage geïntroduceerd, als nieuw mannelijk lustobject. De jongen! De doorbraak van dat concept wordt nog gehinderd door een merkwaardig en hardnekkig misverstand. Dat een man iets is dat je moet worden en dat een man pas een man is als hij er overduidelijk niet meer als een jongen uitziet. Wat een mooie jongen is behoeft nauwelijks uitleg. Man worden houdt kennelijk in dat alles wat van een jongen een mooie jongen maakt moet worden opgeofferd. Sierlijke lange lokken moeten er af, veel te frivool. Leuke kleren gaan de voddenmand in. En zijn ranke postuur moet plaatsmaken voor 'mannelijke' massa. Terwijl ook succesvolle en onafhankelijke vrouwen juist blijven koesteren, vertroetelen en perfectioneren wat ze altijd al waren. En altijd hopen te blijven. Godinnen zijn al godinnen bij hun geboorte. Godinnen zijn eigenlijk meisjes en meisjes vallen op jongens. Mooie jongens.