Voor de Column van vandaag gaan we terug naar het Pleistoceen. Dit is de periode waarin wij evolueerde van rechtoplopende aap naar moderne mens. Onze reacties en instincten zijn toen vorm gegeven.
In het pleistoceen had een man een vrouw. Ze leefden samen, zorgden voor elkaar, speelden, praatten, lachten en leefden in harmonie. De vrouw was lief voor haar man (want ten dele afhankelijk van hem) en de man was lief voor zijn vrouw. Maar als de mannen op jacht waren, en ze kwamen bij de rivier een vrouw van een andere stam tegen, dan werd die vrouw letterlijk aan haar haren de grot ingesleurd en zonder al te veel voorspel bevrucht.
Simpel gezegd waren er twee soorten vrouwen: Je partner, waar je harmonieus mee leefde en ‘vreemde vrouwen’ waar je het gevecht mee aanging, die je bevruchtte en dan nam je de benen.

Terug naar het nu:

De moderne man heeft nog steeds de instincten van de oerman (al zijn we tegenwoordig stukken beschaafder). Hij wil dus een lieve, zachte en vriendelijke vrouw als zijn partner.
Vrouwen maken vaak een cruciale fout in het datingcircuit. Ze ontmoeten een man en gaan de competitie met hem aan. Ze willen bewijzen dat ze slim, ad rem, intelligent en zelfstandig zijn. Hiermee geven ze hem wat ze zelf willen ontvangen. Vrouwen willen graag een sparringpartner maar mannen zitten daar in eerste instantie niet op te wachten. Tenminste niet voor een relatie. Mannen die een relatie met je willen, willen niet met je knokken (ook niet verbaal).
Op het moment dat een vrouw ‘het gevecht’ met een man aangaat, creëert ze bij hem de ‘vreemde vrouw bij de rivier’ reflex en gaat hij, beschaafd als hij tegenwoordig is, voor de one night stand. De volgende ochtend wordt ze wakker met het besef dat ze weer voor de verkeerde man is gevallen. Maar hij is niet de verkeerde man… haar selectieproces klopte niet.

Als je een man voor het leven zoekt… wees dan gewoon lief. Zoek je een one night stand… wees dan bijdehand.